Audyt kosztów i łańcuch zapasowy na własnej instancji
Ćwiczenie do lekcji Dobór modelu, własne klucze API i zapasowy dostawca w OpenClaw. Teorię masz za sobą — teraz wykonaj to na własnym agencie albo w dowolnym czacie z modelem. Bez tego kroku kurs zostaje wiedzą, która nie zmienia niczego w Twojej pracy.
Co powinieneś już wiedzieć z teorii
- Model prymarny ustawia agents.defaults.model.primary w formacie provider/model, a agents.defaults.modelPolicy.allow ogranicza, na co wolno się przełączyć — bez tej listy każdy z dostępem do czatu wybierze najdroższą pozycję z katalogu.
- OpenClaw szuka klucza API w kolejności: OPENCLAW_LIVE_<PROVIDER>_KEY, <PROVIDER>_API_KEYS, <PROVIDER>_API_KEY, <PROVIDER>_API_KEY_*. Klucze rotują się wyłącznie przy błędach limitu, nie przy innych awariach.
- Failover idzie dwuetapowo: najpierw rotacja profili u tego samego dostawcy, potem agents.defaults.model.fallbacks. Cooldown po limicie to 30 sekund, minuta, potem pięć minut; przepełnienie kontekstu nie uruchamia fallbacku w ogóle.
- Przy 320 turach dziennie, 12 000 tokenach wejścia na turę i stawkach 3/15 USD za milion rachunek wynosi 403,20 USD miesięcznie, z czego 86 procent to wejście. Zejście do 7 000 tokenów wejścia daje 259,20 USD bez zmiany modelu.
Co masz zrobić
Godzina pracy, po której wiesz, ile naprawdę kosztuje Twój agent, co składa się na jego prompt i czy przetrwa awarię dostawcy. Wszystko na komendach z tej lekcji, bez arkusza kalkulacyjnego. Jeśli masz klucz tylko u jednego dostawcy, jako model zapasowy ustaw lokalny model z Ollamy albo LM Studio — łańcuch fallbacku zadziała tak samo, a openclaw models status --probe potwierdzi poświadczenia bez drugiej faktury.
Przeanalizuj poniższe rozbicie kontekstu mojego agenta i wskaż trzy największe pozycje, które da się przyciąć bez utraty funkcji. Dla każdej podaj, ile tokenów zajmuje teraz, co konkretnie usunąć lub skrócić i jakie jest ryzyko tej zmiany. Nie proponuj zmiany modelu ani zmiany dostawcy. [wklej wynik /context detail]
Gotowe, gdy:
Gdzie to się najczęściej sypie
Zanim uznasz ćwiczenie za zrobione, sprawdź, czy nie wpadłeś w któreś z tych miejsc. Każde widzieliśmy więcej niż raz.
- Ustawienie flagowego modelu w agents.defaults.utilityModel „na wszelki wypadek”. Domyślnie trafia tam mały model dostawcy — gpt-5.6-luna u OpenAI, claude-haiku-4-5 u Anthropic — i tak ma zostać, bo to on obsługuje zadania pomocnicze przy każdej turze.
- Trzymanie klucza API w pliku .env wewnątrz workspace agenta. Workspace bywa w repozytorium git i jest czytany przez narzędzia agenta; poświadczenia dostawcy należą do środowiska procesu gatewaya, globalnego dotenv albo configu.
- Liczenie kosztu z ceny modelu bez sprawdzenia, co siedzi w prompcie. Definicje narzędzi, opisy skilli i pliki workspace lecą przy każdej turze, więc rachunek robi wejście, nie długość odpowiedzi.
- Zostawienie w agents.defaults.model.fallbacks modelu, dla którego nikt już nie odnowił poświadczeń. Łańcuch zapasowy wygląda wtedy poprawnie w configu i nie działa w momencie, w którym jest potrzebny.
Nie masz jeszcze na czym ćwiczyć?
Agent w chmurze EU startuje w około minutę. Pierwsza subskrypcja pakietu Premium ma 5 dni za darmo, a kurs czytasz dalej niezależnie od tego.
Zobacz plany