Sprawdź się: Dobór modelu, własne klucze API i zapasowy dostawca w OpenClaw

Pytania quizu

1. Agent zaczął zwracać błąd o przekroczonym oknie kontekstu. W configu jest poprawnie ustawiona lista agents.defaults.model.fallbacks. Co się stanie?

   • OpenClaw przełączy się na model zapasowy z większym oknem kontekstu
   • Nic — przepełnienie kontekstu nie uruchamia przełączenia na fallback
   • OpenClaw najpierw zrotuje profile uwierzytelniania, a potem zejdzie na fallback
   • Zadanie trafi do kolejki i zostanie ponowione po 30 sekundach

   Fallback uruchamiają błędy uwierzytelniania, limity, przeciążenie dostawcy, timeouty i wyłączenia rozliczeniowe. Przepełnienie kontekstu i jawne przerwanie zadania są z tej listy wykluczone, bo drugi model dostałby dokładnie ten sam za duży prompt. Odpowiedź o rotacji profili opisuje prawdziwy mechanizm — tak właśnie działa pierwszy etap failovera — tylko że i on odpala się przy innej klasie błędów, nie przy kontekście.

2. Rachunek za tokeny wynosi 400 USD miesięcznie i w 86 procentach składa się z tokenów wejściowych. Od czego zacząć cięcie?

   • Od przesiadki na model z tańszą stawką za wyjście
   • Od skrócenia odpowiedzi agenta instrukcją w prompcie systemowym
   • Od /context detail i przycięcia tego, co leci do modelu przy każdej turze
   • Od wyłączenia cache promptu, żeby nie płacić za zapisy

   Skoro 86 procent rachunku to wejście, jedyne sensowne pierwsze cięcie dotyczy tego, co wchodzi: definicji narzędzi, opisów skilli, plików workspace i narastającej historii. /context detail pokazuje to z rozbiciem na pozycje, a zejście ze średnich 12 000 do 7 000 tokenów wejścia zdejmuje z przykładowego rachunku niecałe 36 procent. Wyjście jest droższe za token i dlatego przyciąga uwagę pierwsze, tyle że w tym układzie odpowiada za 14 procent kwoty — nawet jego połowa niewiele zmieni.

3. Wkleiłeś klucz do pliku .env w katalogu workspace agenta i klucz działa. Co jest z tym nie tak?

   • Nic, o ile plik ma uprawnienia 600
   • Workspace bywa w repozytorium git i jest czytany przez narzędzia agenta — poświadczenia dostawcy mają leżeć w środowisku gatewaya, globalnym dotenv albo w configu
   • OpenClaw i tak nie czyta .env z workspace, więc klucz musi pochodzić skądinąd
   • Klucz z workspace nie obsługuje rotacji przy błędach limitu

   Dokumentacja bezpieczeństwa stawia to jednoznacznie: poświadczenia dostawcy nie należą do workspace, bo ten katalog jest projektowany do trzymania w prywatnym repozytorium i do czytania przez narzędzia agenta. Odpowiedź o uprawnieniach 600 brzmi rozsądnie i faktycznie jest zalecana dla plików w katalogu stanu, tylko że nie chroni przed commitem ani przed narzędziem agenta działającym na prawach właściciela.

4. Chcesz przetestować nowy model, nie ruszając ustawień produkcyjnych. Który ruch jest właściwy?

   • openclaw models set <model> i cofnięcie zmiany po testach
   • /model <numer> w sesji testowej, a po testach /model default
   • openclaw models fallbacks add <model>, żeby wszedł przy pierwszej awarii
   • openclaw models aliases add test <model> i praca na aliasie

   Wybór przez /model jest przypięty do bieżącej sesji i nie rusza konfiguracji globalnej, a /model default zdejmuje przypięcie po testach. Wersja z aliasem jest kusząca, bo alias faktycznie porządkuje nazwy, ale sam alias niczego nie izoluje — dopóki nie wskażesz go w agents.defaults.model.primary albo w /model, nic się nie zmieni, a gdy wskażesz w configu, testujesz już na produkcji.